Cathédrale Orthodoxe Russe Saint-Nicolas

Prawosławną katedrę w 1912 r. ufundowała carowa Maria Fiodorowna (żona cara Mikołaja II), aby uczynić zadość potrzebom licznie przebywającej tutaj (stale lub tylko czasowo) elicie finansowej rosyjskiego społeczeństwa. Swego czasu Nicea była popularnym kurortem wśród rosyjskiej finansjery i arystokracji, która prowadziła wystawne, pełne ekskluzywnych rozrywek życie. Zbór jest największą cerkwią wzniesioną poza terytorium Rosji. W jego wnętrzu znajduje się zabytkowy ikonostas o dużej wartości oraz inne elementy oryginalnego zabytkowego wyposażenia. Obecnie toczy się spór o prawo własności pomiędzy Patriarchatem Ekumenicznym, a władzami religijnymi Cerkwi w samej Rosji.

Ruiny rzymskie

Jedną z pamiątek, jakie przypominają o świetności miasta przed wiekami są ruiny starożytnego rzymskiego miasta, które znajdują się w dzielnicy Nicei - Cimiez. Znajdują się tam pozostałości term z początków naszej ery, ruiny rzymskiego amfiteatru Palais du Sénat, a także drobne szczątki świątyń, które również tutaj stawiano rzymskim bogom.

La Colline du Chateau

Wzgórze zamkowe, gdzie wznoszą się pozostałości twierdzy z XIII wieku oraz malownicze ruiny katedry z XI wieku. Obecnie na szczycie urządzony został park kwiatowy, gdzie zarówno mieszkańcy miast, jak i turyści przychodzą popatrzeć z góry na Niceę oraz odpocząć w cieniu, wsłuchując się w kojący szum sztucznego wodospadu, który  tutaj zbudowano. Większa część murów obronnych i twierdzy została rozebrana na początku XVIII wieku, reszty zniszczeń dokonał czas i poczynione w międzyczasie działania wojenne.

Promenade des Anglais

Nadmorski bulwar zabudowany charakterystyczną architekturą angielską w stylu wiktoriańskim, na tyle jednorodną i unikaltową w Prowansji, że od niej nazwano ten dość duży fragment wybrzeża pomiędzy portem a lotniskiem Promenadą Anglików. W obrębie promenady znajduje się wart odwiedzenia ogród - Jardin Albert I. Jego powstanie związane jest z relatywnie licznym osadnictwem brytyjskim w Nicei w XVII i XVIII wieku. Związana z nim jest również ciekawa historia: Anglicy, którzy chętnie się tu osiedlali w XVIII wieku zaczęli wykupować i zabudowywać pusty dotychczas pas wzdłuż wybrzeża, żeby cieszyć się pięknym widokiem z okien. W pewnym roku zima w Nicei Okazała się tak ciężka, że z pobliskich wiosek napłynęło do miasta mnóstwo żebraków. Aby zająć czymś bezrobotną i znudzoną grupę biedaków Anglicy zaproponowali, by przy ich pomocy wybudować potrzebną w owym czasie nadmorską drogę.

Chapelle de la Misericorde

Kaplica Miłosierdzia Bożego ulokowana w samym sercu dzielnicy Cours Saleya jest doskonałym przykładem barokowej architektury Prowansji, która mimo bogatego zdobnictwa zdołała jeszcze uchronić się od teatralności i horror vacui, nie przytłacza nadmiarem nagromadzonych ozdób i unika przesady. Jest to nieduży, kameralny kościół oparty na planie owalu, wzniesiony około roku 1740, którego fasada zaprojektowana została przez architekta A. Vittone, a sklepienie pokrył freskami znany malarz Bistolfi. Wewnątrz watro przez chwilę dokładnie poprzyglądać się wystrojowi i rozplanowaniu przestrzeni – nie ma tutaj ani jednej prostej linii, ale proporcje są doskonale harmonijne. Wewnątrz znajdują się 4 piękne kaplice: św. Jana Chrzciciela, św. Augustyna, św. Filipa Neri oraz św. Kajetana. Kościół ten jest uważany za jeden z najdoskonalszych projektów dojrzałego baroku, który wspaniałą architekturą i pięknym zdobnictwem pokonuje wybujałe tendencje, które dominowały u schyłku tej epoki.

Muzea Nicei

Muzea w Nicei otwarte są codziennie, oprócz wtorków w godzinach 10.00–18.00, zwiedzanie kosztuje ok. 4 euro, bilet ulgowy to ok. 2,5 euro, w pierwszą niedzielę miesiąca zwiedzanie jest bezpłatne.

Muzeum archeologiczne jest umiejscowione na terenie rzymskich term z 14 r. p. n. e. Zwiera ono przedmioty datowane od około 1500 r. p. n. e. do około 1500 r. n. e. Ekspozycja przedstawia monety, szkło, zabytki metalurgiczne, biżuterię, rzeźby, tkaniny i inne pamiątki po dawnych mieszkańcach tej ziemi. Kolejnym obowiązkowym punktem zwiedzania jest Muzeum Sztuki Pięknych, prezentujące przede wszystkim kolekcje malarstwa i rzeźby od XVII do początku XX w. na szczególną uwagę zasługuje sztuka impresjonistów i postimpresjonistów: Boudina, Sisleya, Degasa, Moneta, Bonnarda, Vuillarda czy van Dongena. Jeśli chodzi o rzeźbę, najważniejsze są prace Rodina oraz neoklasycysty Jeana Carpeaux. W Nicei mieszczą się również dwa muzea poświęcone znanym artystom, którzy tutaj tworzyli – Chagallowi i Matissowi - gdzie można zapoznać się z ich życiem i twórczością. Obie placówki dysponują przekrojowymi, bardzo bogatymi kolekcjami, dającymi zwiedzającym wgląd w całość poczynań artystycznych twórców, którym są poświęcone oraz umożliwiającymi prześledzenie drogi rozwoju ich geniuszu.

Nicea

Nicea (fr. Nice, wł. Nizza, prow. Niça, Nissa) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, w departamencie Alpy Nadmorskie.

Nicea leży nad Morzem Śródziemnym, na Lazurowym Wybrzeżu. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się bulwar o długości 7 km. Port handlowy, pasażerski i rybacki oraz międzynarodowy port lotniczy (drugi pod względem znaczenia we Francji).

Rozwinięte usługi; przemysł głównie maszynowy, elektrotechniczny i spożywczy (olejarski). Miasto posiada połączenie magistralną linią kolejową i autostradą z Paryżem. W okolicy Nicei rozwinięta uprawa drzew cytrusowych, oliwek, winorośli i kwiatów (plantacje goździków, róż, mimozy). Znajdują się tu uniwersytet, liczne instytuty naukowo-badawcze, opera oraz muzea.

Albi

Jest to oddalone o około 70 km od Tuluzy miasto będące siedzibą rodu de Lautrec, urodził się tutaj znany malarz Henri de Toulouse-Lautrec, wybitny przedstawiciel postimpresjonizmu. Mieści się tutaj  również i muzeum gromadzące ponad 100 różnych jego prac, w tym około 30 wyjątkowo słynnych plakatów.

Obowiązkowe Alkomaty

Przypominam wszystkim którzy wybierają się do Francji samochodem o obowiązku posiadania alkomatu. Przepis ten wszedł w lipcu i do listopada brak alkomatu podczas kontroli kończy się jedynie pouczeniem. Od listopada natomiast brak takowego alkomatu skończy się mandatem. Alkomat można kupić na allegro za kilkanaście złotych i jest wielokrotnego użytku. Pozostawiam kwestią bez komentarza czy przepis mądry czy nie.

Katedra Saint-Étienne

Niesamowita asymertyczna świątynia, a właściwie połączenie (szczerze powiedziawszy niezbyt udane) dwóch kościołów wzniesionych w różnych stylach. Warto zobaczyć na własne oczy ten nieudany eksperyment architektoniczny, który stoi nadal prawdopodobnie tylko dlatego, że jest to siedziba arcybiskupstwa Tuluzy. Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z połowy IX wieku, większa jego cześć natomiast pochodzi z XIII wieku. Wewnątrz budynku można porównać dwa style architektury średniowiecznej – kościół stanowi dziwny zlepek elementów romańskich i gotyckich, jest to wyjątkowo zaskakujące wnętrze, tym bardziej, ze piorunujący efekt jaki wywiera na pewno nie był zaplanowany. Od zachodu znajduje się niedokończona późnogotycka fasada z romańską wieżą, pozbawionym ozdób portalem i absurdalnym, skośnym dachem.

Bazylika św. Saturnina

 Największy kościół romański we Francji, Zbudowany w latach 1080 – 1120 na miejscu zniszczonej bazyliki z IV wieku. W katakumbach według wierzeń spoczywa ciało świętego Saturnina pierwszego biskupa Tuluzy, który żył około III wieku i krzewił chrześcijaństwo na terenach m.in. dzisiejszej Langwedocji. Nie jest to jednak typowa konstrukcja romańska, przede wszystkim jest znacznie większa niż pozostałe obiekty z tego czasu ponieważ wzniesiono ją uwzględniając ogromny ruch pielgrzymkowy w tym regionie, jest wyższa, bardziej strzelista, przestronniejsza i bardziej jasna niż kościoły romańskie, a niewprawne oko łatwiej dostrzeże w niej cechy gotyku niż właściwego dla niej stylu. Jest to budynek wzniesiony na planie krzyża z licznymi promienistymi kaplicami umiejscowionymi wokół. Dla wygody pątników wokół wianuszka kaplic wzniesiono ambit, by można było je zwiedzać nie zakładając odbywających się wewnątrz uroczystości.

Kanał Południowy

Droga wodna długości około 240 km, która łączy Tuluzę z portem Sète nad Morzem Śródziemnym, oficjalnie kanał otwarto 24. mają 1681 roku, po 15 latach budowy. Pracowało nad nim około12 tyś ludzi. Budowa doprowadziła do finansowej ruiny pomysłodawcę i głównego inwestora Pierre'a Paula Riqueta, który zmarł kilka miesięcy przed ukończeniem kanału. Niniejsza droga wodna jest fragmentem większej całości – systemu, który, przebiegając przez terytorium Francji, łączy Ocean Atlantycki z Morzem Śródziemnym. W roku 1996 Kanał Południowy został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO

Airbus

Niedaleko centrum, w dzielnicy Colomiers na przedmieściach znajduje się potężny kompleks fabryk lotniczych. Zakłady w Tuluzie znane były dawniej przede wszystkim z produkcji pasażerskich samolotów Caravelle, obecnie wytwarza się tutaj Airbusy. Niedawno firma wyprzedziła pod względem ilości sprzedanych egzemplarzy swego największego konkurenta Boeinga. W tym miejscu powstają największe pasażerskie samoloty na świecie Airbusy A380, które montuje się w ponad półkilometrowej długości hali fabrycznej. Wycieczki z przewodnikiem po terenie zakładów organizuje firma Taxiway, wymagana jest wcześniejsza rezerwacja miejsc, a bilety kosztują 11-18 euro.

Tuluza

Następnym w kolejności miastem jest Tuluza (fr. Toulouse, oks. Tolosa) – miejscowość i gmina we Francji, stolica regionu Midi-Pyrénées, w departamencie Górna Garonna, nad rzeką Garonną.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 358 688 osób (zespół miejski 773 tys. mieszkańców), a gęstość zaludnienia wynosiła 3032 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pyrénées Toulouse plasuje się na pierwszym miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu siódmym). Do roku 2007 Polska posiadała tam swój konsulat honorowy.

Stanowi również ważny ośrodek akademicki. Obok Paryża i Lyonu zaliczana jest do miast o największej liczbie studentów. Stanowi siedzibę trzech siostrzanych uniwersytetów: Uniwersytet Tuluza I - Capitole, Uniwersytet Toulouse II – Le Mirail oraz Uniwersytet Tuluza III - Paul Sabatier.

Zamek If

Na skalistej wysepce If, położonej w odległości 3,5 km od wejścia do portu w Marsylii wznosi się otoczony umocnieniami z XVII w, a zbudowany sto lat wcześniej, zamek o nazwie Château d’If. Pełniąca funkcję więzienia budowla zyskała ponurą sławę dzięki popularnej powieści Dumasa „Hrabia Monte Christo”. W miejscu tym lokowano więźniów politycznych i setki protestantów, z których wielu zginęło w tutejszych lochach. W byłej fortecy więziono też bohatera rewolucji Mirabeau, rewolucjonistów z 1848 r i komunardów 1871 r.

Cité Radiesteta

Cité Radieuse, czyli tzw. blok marsylski, to ogromny betonowy blok mieszkalny projektu Le Corbusiera. Bez wątpienia stanowi on jedno z najbardziej kontrowersyjnych dzieł nowoczesnej architektury.

Bazylika Notre-Dame

Przepiękna bazylika zdobiona warstwami kolorowych marmurów, ściennymi malowidłami i złoceniami, została wzniesiona w latach 1853-1864. Dzwonnicę wieńczy dziesięciometrowa złocona statua Matki Boskiej. Od strony północnej na fasadzie widoczne są ślady po pociskach z okresu walk o wyzwolenie Marsylii w 1944 r. Z wysokości zbudowanej w stylu bizantyjskim, olbrzymiej bazyliki Notre-Dame-de-la-Garde, położonej w najwyższym punkcie miasta (162 m) można podziwiać piękną panoramę miasta.

Marsylia - co warto zwiedzić - Port

Port

Okolice starego portu w Marsylii to obowiązkowy punkt na trasie każdego turysty odwiedzającego miasto. Wystarczy przypomnieć, że statki zawijają tu już od dwudziestu sześciu stuleci. Mimo iż doki przeładunkowe zostały w 1840 r. przeniesione na północ, na teren Joliette, to stary funkcjonuje nadal jako port rybacki i przystań promów kursujących do zamku If. Wejścia strzegą dawne umocnienia: Fort św. Mikołaja i Fort św. Jana. Obie budowle zostały wzniesione w XIII w. przez zakon szpitalników z Jerozolimy. Dzielnica portowa to także: setki tawern, restauracji z lokalnymi specjałami (przede wszystkim potrawami z owoców morza) i barów. Ale to także dzielnica, której Marsylia zawdzięcza niezbyt pochlebne opinie. Po zmroku warto tutaj poruszać się i zachowywać ze szczególną ostrożnością.

Marsylia

Marsylia leży w klimacie podzwrotnikowym śródziemnomorskim. Zimy są łagodne i wilgotne, a lata są gorące i suche. Występuje tu wiatr Mistral, a czasami również Sirocco. Wśród gmin regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe Marsylia jest czwartą gminą pod względem powierzchni. Marsylia jest dużym ośrodkiem przemysłowym i handlowym. Tworzy z miastami Fos i Berre Okręg Przemysłowy Marsylii. Miasto jest jednym z głównych ośrodków przemysłu hutniczego we Francji. Rozwinięty jest również przemysł stoczniowy, lotniczy, rafineryjny, petrochemiczny, włókienniczy i spożywczy. Znaczną część gospodarki miasta stanowi turystyka. Marsylia to ważny węzeł drogowy, kolejowy i lotniczy. Znajduje się tu międzynarodowy port lotniczy Aeroport de Marseille Provence. W Marsylii istnieją dwie linie metra. Marsylia jest drugim pod względem wielkości portem Europy.

Dzielnica Presqu’île

Dzielnica była zamieszkana już przez zamożnych Rzymian jako wyspa Canabae. W średniowieczu natomiast skupiała życie klasztorne, a w XVI w. handel i rzemiosło. Każdy z tych okresów wywarł piętno na jej dzisiejszym wizerunku. Zwiedzanie Presqu’île warto zacząć od place Terreaux - to na tym (dziś tak pięknym) placu stała szubienica służąca najpierw kardynałowi Richelieu, a później zwolennikom rewolucji jako argument polityczny. Dziś po środku skweru wznosi się dumnie fontanna projektu Bartholdiego (autora m.in. Statuy Wolności), przedstawiająca cztery rozpędzone rumaki, symbolizujące cztery rzeki podążające ku Morzu Śródziemnemu.

Na południowej ścianie placu mieści się pałac św. Piotra, niegdyś opactwo Benedyktynów, a dziś piękne i bogate Muzeum Sztuk Pięknych zwane Małym Luwrem. Nieco dalej rozciąga się niewielki place Antonin Poncet, zwany też place de la Comedie, ponieważ tu właśnie znajdował się główny miejski teatr. Dziś ten XIX-wieczny budynek, odrestaurowany i przebudowany, zajmuje lyońska Opera Narodowa.